De laatste twee weken van mijn moederschapsrust, eind juli, besloten we er nog even echt tussenuit te gaan. Met onze tien weken oude Pedro trokken we richting de Alpen. Zijn naam moesten we natuurlijk alle eer aandoen, dus de rotsen lonkten al snel.
Met een lichaam dat nog volop aan het herstellen was, waagden we ons aan enkele wandeltochten en maakten we opnieuw kennis met de hoogte. Voor mij betekende deze reis ook een bijzondere mijlpaal: voor het eerst in zeven maanden stond ik opnieuw voorklimmend aan de rotswand.
Het letterlijke hoogtepunt van onze reis bereikten we op de Col de Fenêtre in Valle d’Aosta, op 2.840 meter hoogte. Na de oversteek brachten we de nacht door in Rifugio Chalet de l’Épée (2.370 m). Gelukkig kregen we een eigen kamertje. De nacht verliep niet bepaald vlekkeloos, misschien speelde de hoogte ons parten, maar die ervaring nemen ze ons niet meer af.
Jammer genoeg zal Pedro zich hier later waarschijnlijk niets meer van herinneren. Zijn ouders daarentegen zullen nog jarenlang met een glimlach terugdenken aan dit avontuur.
Samen de bergen in trekken. Samen genieten van indrukwekkende uitzichten. Samen kaarten lezen, tot rust komen in de natuur en uitdagingen aangaan. We zijn aan een nieuw avontuur begonnen, eentje dat er anders uitziet dan vroeger. Maar één ding is zeker: we kijken er enorm naar uit om onze kinderen te zien opgroeien tussen de bergen die ons zo dierbaar zijn.
Anne-Céline Vanhecke